Το N I δεν γεννήθηκε σαν ιδέα για brand. Γεννήθηκε σαν ανάγκη να κρατήσω κάτι ζωντανό, όταν όλα άλλαξαν. Η νοσταλγία, για μένα, δεν είναι απλώς “θυμάμαι”. Είναι εκείνη η λεπτή στιγμή που κάτι μέσα σου επιστρέφει: ένα δωμάτιο, ένα βλέμμα, μια φωνή, ένα χέρι πάνω στον ώμο… και κυρίως μια μυρωδιά. Γιατί οι μυρωδιές δεν ζητούν άδεια. Μπαίνουν κατευθείαν στην καρδιά και σε πάνε πίσω εκεί που ήσουν παιδί, εκεί που ήσουν ασφαλής, εκεί που αγαπούσες χωρίς να το σκέφτεσαι.
Έτσι άρχισα να φτιάχνω. Όχι για να πουλήσω. Για να μπορώ να αναπνέω. Ο πατέρας μου, ο Ιωάννης, ήταν ο μοναδικός άντρας που αγάπησα έτσι: απλά, βαθιά, χωρίς όρους. Κι όμως υπάρχει κάτι που με κυνηγά σαν σκιά: ότι δεν ξέρω αν πρόλαβα να του πω καθαρά ένα “σ’ αγαπώ”. Ότι μέσα στην καθημερινότητα, πίστεψα όπως πιστεύουμε όλοι ότι ο χρόνος θα περιμένει. Και ύστερα ήρθε εκείνο το βράδυ. Πρωτοχρονιά.
Μια στιγμή που κόπηκε ο χρόνος στα δύο. Και ό,τι ήταν “μετά” έγινε ξαφνικά ποτέ. Εκεί, μέσα σε αυτό το πάγωμα, κατάλαβα κάτι που δεν είχα καταλάβει πριν: ο χρόνος είναι το πιο ακριβό πράγμα που μας δίνεται και το πιο εύκολο πράγμα να το σπαταλήσουμε.
Η Nostalgia NI είναι η δική μου απάντηση σε αυτό. Η δική μου προσπάθεια να τιμήσω τον χρόνο, όχι να τον κυνηγήσω. Κάθε κερί που δημιουργώ είναι σαν μικρό τελετουργικό επιστροφής: ανάβεις τη φλόγα και κάτι μέσα σου μαλακώνει. Το άρωμα ανοίγει μια πόρτα. Και για λίγα λεπτά, δεν τρέχεις. Θυμάσαι.
Δεν θέλω οι άνθρωποι να αγοράζουν απλώς ένα κερί. Θέλω να κρατάνε ένα αντικείμενο που τους κάνει συντροφιά. Που τους θυμίζει να πουν τώρα αυτά που αναβάλλουν. Να αγκαλιάσουν λίγο περισσότερο. Να μην αφήσουν τον χρόνο να τους προσπεράσει χωρίς να τον ζήσουν. Ο πόνος μου έγινε τέχνη πρώτα για να επιβιώσω εγώ. Και μετά, ίσως, για να γίνει για τους άλλους ένα καταφύγιο: ένα φως που δεν εξηγεί, αλλά απλώς μένει. Το N I είναι τα αρχικά του Ιωάννη, ναι. Αλλά είναι και κάτι άλλο: είναι η υπόσχεση ότι καμία αγάπη δεν χάνεται όταν βρίσκει τρόπο να γίνει φως.